ENSR
Alatke
Registracija Prijava

Do kraja 19. vijeka nošnja seoskog stanovništva bila je najvećim dijelom domaće proizvodnje. Prerada tekstilnih sirovina i njihova primjena u izradi raznovrsnih proizvoda bila je u domenu ženskog rada sa određenim izuzecima.

 

Prerada konoplje i lana odvijala se isključivo u okviru kućnog rada. Sjetva je obavljana krajem aprila i početkom maja, a sakupljanje, „čupanje“, krajem avgusta ili septembra. Počupane stabljike konoplje ili lana potapane su u vodu da bi smekšale za preradu na nožnoj stupi. Poslije „stupanja“ konoplja se pomoću drvenog noža „palice“ trgala, a zatim češljala „grebenima“. Lan je umjesto na „stupi“ prerađivan na „trlici“.

 

Najveći broj tekstilnih predmeta izrađivan je tkanjem na horizontalnom tkačkom stanu.

 

Vuna je prerađivana na tradicionalan način. Krajem maja skidano je runo sa ovaca. Runo su žene prale, sušile i češljale malom „grebenima“. Vuna je imala mnogo veću primjenu u izradi nošnji nego ijedan drugi materijal.

 

Ukrašavanje vezom se izvodilo na dijelovima odjeće i na tekstilnom pokućstvu. Vezilje su same izmišljale ornamente za vez ili su ih preuzimale jedna od druge na zborovima i drugim skupovima.

 

Poslije turskih osvajanja naših krajeva dolaze u upotrebu i novi materijali, a dolaskom novih materijala postepeno se izobičavaju tradicionalni materijali, pa se samim tim i tradicionalni način njihove prerade polako zaboravlja.